Februari- Een maand van gemengde gevoelens

10417807_10203461376195114_5247823840622447001_n

 

Soms zit je met je gevoelens op een plek waar je misschien helemaal niet wilt zitten. Afgelopen twee weken waren een achtbaan van gevoelens, waarvan alleen een paar mensen dicht in mijn huidige omgeving ook een goed beeld kunnen schetsen. Op 6 februari, een vrijdag, hadden we de prom-nacht, oftewel het gala. De eerste gedachte die ik had was: ik hoef daar echt niet aan mee te doen. Op zich had ik namelijk gewoon geen zin om met een meisje die hele avond door te brengen: ‘Dat is toch allemaal te veel gedoe…’ Toen uiteindelijk een Israëlisch meisje mij vroeg, Shelly, deed ik het toch nog.

Op de dag van het grote spektakel, die vrijdag, moest ik eerst nog aan een mooi pak komen, want dat had ik zelf niet. Waleed, een van de Palestijnse jongens, was aardig genoeg om mij het galakostuum van zijn oudere broer uit te lenen. Een mooi navy (donkerblauw) pak, met een roze overhemd eronder. Het enige wat nog van mij hoefde te komen, waren mijn beste en netste paar donkere schoenen. De avond op zich was heel leuk. Het begon er mee dat ik met mijn kamergenoot Amir nog een voorstelling bekeek, gepresenteerd door een andere school in Hakfar Hayarok. Die ging natuurlijk over Valentijn en daarom was er een romantische verhaallijn. Het verhaal was in het Hebreeuws en daardoor kon ik er jammer genoeg niet zo veel van verstaan, behalve als Amir me sporadisch iets vertelde. De verhaallijn ging als volgt: jongen is verliefd op meisje, zij beantwoordt zijn liefde niet. Zij gaat werken bij het grootste TV-station van Tel Aviv. Daar ontmoet ze een heel manipulatieve producer die het helemaal niet goed met haar voor heeft. Ondertussen is de jongen nog steeds erg op zoek naar degene die zijn liefde kan beantwoorden. Ook wordt de moeder van het meisje (jongen die vrouw speelt, opgepropte badjas aan, en dan ook nog een heel erg Arabisch accent in zijn Hebreeuws) boos op de producer en verdrietig op haar dochter, want is dit nou echt wat zij wil? Uiteindelijk keert het meisje terug, en zo komen ze toch samen, en zo leven ze nog (lang en gelukkig?)…

Daarna kwamen we terug op de campus, en we waren allemaal in afwachting van een leuke avond met zijn allen. De jongens netjes gekleed, sommigen in pak, en de meisjes die allemaal nog hun eigen make-up problemen hadden. Voordat we met zijn allen naar de omgebouwde dining hall zouden gaan, (die net daarvoor nog gebruikt was als voorstellingsruimte en daarvoor als eetzaal voor het sjabbatsavond-diner, echt heel multifunctioneel dus) gingen we nog een paar keer met zijn allen op de foto. Op weg naar het gala moest ik vooral zorgen dat Shelly niet zou vallen, want ze had natuurlijk aardig hoge hakken onder haar schoenen. Daar aangekomen gingen we eerst op de foto, en daarna nog op een gezamlijke foto in de hal met onder andere Puk. Daarna was het alleen nog maar dansen geblazen, en dat was gewoon gezellig. De avond ging door tot aan een uur s’nachts, en om een uur of 2:15 lag ik pas echt te slapen.

De volgende ochtend was er een gezamenlijke school activiteit gepland, maar toen het plotselijke nieuws kwam van het vertrek van Jose terug naar Ecuador vanwege redelijk serieuze redenen, had ik er geen zin meer in. Het was niet dat hij de fout in was gegaan, nee, het was een familieprobleem dat redelijk acuut kwam. Daar was ik aardig kapot van, als een goede vriend van hem. Nu komt hij over een paar dagen weer terug, maar dat het me dus niet goed ging durf ik hier wel kwijt. De andere momenten hier heb ik vooral goede gesprekken gehad met de anderen die goed zijn met Jose, en dat helpt wel heel veel. De andere dingen die ik hier ook merk is dat ik simpelweg niet meer heel veel van thuis meekrijg. De tijden dat ik altijd met familie was zijn voorbij en dat merk je vooral met verjaardagen, zoals bijvoorbeeld die van mijn moeder op 27      Januari, (haar kon ik nog wel een mooi bericht sturen, met een bloemetje, via mijn vader) of mijn broertje die vandaag jarig is. Je kan je simpelweg niet meer helemaal inleven in dat gezinsleven, en je weet dat het voorgoed voorbij is. Zij zullen het ook niet goed weten hoe het is voor mij om hier te leven, met allemaal jongeren van mijn leeftijd, 16, 17 of 18 jaar. Alles wat ik ze vertel, elke naam, alles is overbodig, want er is simpelweg gewoon geen touw aan vast te knopen wanneer je geen benul hebt wie die mensen zijn. Soms is het gewoon jammer en vervelend om zo egocentrisch je verhaal te moeten vertellen, zodat ‘de ander’ zich in jouw verhaal kan inleven. De laatste evenementen kunnen er nog wel uit (beter: de belangrijkste gebeurtenisen kun je nog wel beschrijven ), maar als het er om gaat met wie je vrienden bent geworden, dan wordt het lastig. Zo zijn we laatst nog naar een lezing gegaan van een Nobelprijs winnaar in scheikunde, mevrouw Ada Yonath. Zij vertelde over haar ontdekking in de structuur van ribosomen.

Andere updates: we gaan meedoen aan een projectweek, waarin we door heel Israël mogen reizen, in de hoop er een cultureel hoogstandje van te kunnen maken. Zo kun je bijvoorbeeld meedoen aan een wandeling die langs allerlei historische plekken loopt, of met een camera op pad de onbekende plekjes in Israël fotograferen.Update 20-02-2015: De projectweek gaat niet door. De week had niet genoeg veiligheidsgaranties, want die worden door het Israelische ministerie van onderwijs behandelt, en die zijn heel streng. Dus is die trip helemaal geschapt. Nu gaan we waarschijnlijk op een gezamenlijke trip Ook zijn er voor heel wat vakken zoals Engels, film, ESS, en geschiedenis nog deadlines te halen. Zo moet ik voor film bijvoorbeeld nog een reverse engineering project afmaken. Dit houdt in dat we een filmpje moeten maken van één minuut, te maken uit films die we voor het vak film hebben gekeken. Het genre dat we nu behandelen in semester twee is oorlogsfilms, na in semester een westerns gedaan te hebben. We hadden de keuze uit drie films: The cranes are flying( een film uit de soviet unie , uit de jaren vijftig), The pianist van Roman Polanski, en Lebanon, een film uit Israel, een film uit 2009 die gaat over de Lebanese oorlog van 1982 uit het perspectief van 4 jonge Israelische soldaten die gezamenlijk een tank moeten besturen. Daarin moet alles kloppen: geluid, kostuums, muziek, omgeving en rollen. En zo vullen we onze tijd met dingen die ons van onze vrije tijd beroven. Daar valt gelukkig wel mee te leven. Hier valt namelijk altijd wel te leven, in EMIS, zeker als je af en toe een goed boek bij de hand hebt.

Psssst…. alleen even influisteren, The seven habits of highly effective people van Stephen Covey is een aanradertje! Nu begonnen aan een boek van Amos Oz, een Israelische schrijver die normaal op zijn Hebreeuws schrijft: A tale of love and darkness lees ik, de engelse versie (NL: Een verhaal van liefde en duisternis). Eerder had ik al het boek Onder vrienden van Amos Oz gelezen, een boek dat mijn moeder me meegaf toen ik uit Nederland naar Israel vertrok. Tot de volgende keer, Michiel.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s