De eerste weken van 2015- Een jaar in het teken van EMIS

Het is drie weken na het begin van het nieuwe jaar, en voor mij voelt het al weer als een eeuwigheid geleden dat ik weer uit Nederland vertrok. Oud en nieuw vierde ik met Christian, een goede vriend van mij. De dagen daarna waren ontspannen, en op de eerste dag van het nieuwe jaar moest ik meteen, nog steeds thuis in Gestel, weer aan de studie. Ik moest mijn written task schrijven voor Engels, ondertussen luisterend naar de radio 2 Top 2000 afkickdagen. Die muziek valt bij mij wel goed. De written task moest over iets gaan wat te maken heeft met de onderwerpen: Language and power, Language and the individual of Language and Gender. Ook moest het iets te maken hebben met een onderwerp dat we besproken hadden in de eerste helft van het jaar. Ik koos er voor om een pagina van een roddelblad te maken uit de jaren negentig. Het vertelt sappige verhalen rondom de ruzie tussen prinses Diana en de Britse koninklijke familie, gebaseerd op de eulogie van Diana’s broer op haar begrafenis. Natuurlijk moest ik het koffer inpakken uitstellen tot aan de dag van vertrek, op vrijdag 2 januari. We begonnen met een lekkere zondagse lunch, die we normaal dus alleen op zondag hebben. Daarna was het dus boarding check printen, shekels (Israëlische valuta) niet vergeten en in portemonee stoppen, paspoort in de hand hebben en natuurlijk het inpakken zelf. Rond een uur of half drie kwam mijn broertje weer thuis uit Duitsland, waar hij bij zijn oude vriend gelogeerd had. De ouders en zijn vriend Christian bleven nog even na babbelen en koffie drinken, en ook mijn eigen vriend Christian kwam nog langs, om voor een laatste keer, tot aan April, nog een potje FIFA op de playstation te spelen en om natuurlijk nog even gedag te zeggen. Nadat het bezoek vertrokken was, terug naar Duitsland, en ik tegen Christian zei dat ik hem voordat we vertrekken bij hem nog even gedag zou zeggen, was ik nog steeds niet klaar met inpakken. Rond kwart voor vijf vertrokken wij (iedereen behalve Floris mijn oudere broer, die moest werken) naar Schiphol, een kwartier later dan gepland, en toen liep ik nog een keer naar Christians huis om hem en zijn ouders en broertje gedag te zeggen. De auto reed voor hun deur, en zo gingen we op weg richting Amsterdam.

Om zes uur, ruim op tijd, waren we aangekomen op Schiphol, en daarom konden we nog uitgebreid bij een cafeetje een koffie (of Chocomel) nemen met iets erbij, voordat ik weer in mijn eentje op reis ging. Het afscheid nemen ging goed, en het was al heel wat makkelijker geworden om dat te doen dan de eerste keer, want niks was meer nieuw. De douane vroeg nog of ik toestemming had van mijn ouders om zelfstandig te reizen omdat ik minderjarig was, maar toen ze mijn visum zagen wisten ze wel dat het goed zat. Ook had ik zelf nog een stommiteit begaan, want ik had zonder te weten dat het niet mocht, een pot pindakaas in mijn handbaggage gedaan. Nou ja, die werd op het laatste moment dus nog lekker afgenomen. Helaas, pindakaas. De vlucht zelf ging heel soepel, en rond een uur of half vier stond ik buiten het vliegveld Ben Gurion in Israël. De taxirit naar Hakfar Hayarok was wel pittig duur, maar ja. Om vier uur s’nachts (zaterdagdagochtend), lag ik weer in mijn oude bed. De rest van het weekend (alleen nog maar die zaterdag dus) maakte ik nog mijn written task af. De meeste anderen kwamen toen ook terug.

En ja, toen begon het hele riedeltje weer van voor af aan. De hele tijd dingen te doen, lessen volgen, CAS (zie de eerdere blogs) in de gaten houden enzovoorts. Oh ja , deze maand is Lushik erbij gekomen, een Egyptisch meisje die al afgestudeerd is aan een ander United World College, in Mostar, Bosnië. Zij heeft de CAS activiteiten veel minder chaotisch gemaakt, en alles in betere banen geleid. Zo moet iedereen zich nu regristeren voor drie CAS activiteiten, en daarvoor moeten ze reflecties schrijven. Sommige mensen volgden namelijk geen enkele CAS meer, omdat niemand er meer op had gelet. Nu was zij het ook die met het idee kwam om een presentatie te geven over immigratie specifiek in Israël en hoe het asielbeleid hier werkt. Ik ben een van de studenten die die presentatie moet leiden, en daar vertel ik vooral over de situatie in Nederland & Europa. Het doel van die presentatie is om mensen enthousiast te maken voor vrijwilligerswerk met immigranten. Dat zou tellen als CAS uren, je doet het elke week, en je komt uit de bubble die de campus voor iedereen betekent. Je gaat hier nu altijd met dezelfde mensen in dezelfde omgeving om, en dan ben je ook wel toe aan iets nieuws. Door bijvoorbeeld Engelse les te geven aan immigranten, zou je een win-win situatie kunnen scheppen. Last but not least, had Lushik ook het vuur in mij ontstoken om nu eindelijk elke avond tijdens de houseparent meeting een korte berichtgeving te geven over wat er gebeurt in de wereld, zeg maar gewoon het wereldnieuws en ook vooral het Midden Oosten nieuws aan iedereen voor lezen. Af en toe was ik namelijk echt verbijsterd als ik over het nieuws wilde praten, dat de anderen er dan niks van wisten. Het toonde nog maar eens aan in wat voor een bubble we hier zitten.

De opvallende dingen die we afgelopen weken gedaan hebben, is dat we weer naar Tel Aviv University zijn gegaan, voor een lezing over hoe we onze bronnen het best kunnen lezen voor het onderzoek van ons eigen profielwerkstuk. Het mooiste tot nu toe, toch wel, was het klassieke concert waar de studenten naar toe mochten gaan op zondagavond. Een heel groot orkest vol met heel talentvolle kinderen van de muziekopleiding speelden allemaal verschillende composities, en de enige componist waarvan ik me kan herinneren dat ze iets speelden was Mendelssohn, want de uitleg bij de muziek was in het Hebreeuws. Het was puur genot, we werden gebracht door een georganiseerde bus, en het was helemaal gratis. Ze bedankten de ‘’studenten van EMIS’’ zelfs nog voor onze komst. Het evenement was georganiseerd door Yuval, een van onze personeelsleden die over TOK en CAS gaat. Hij zat vroeger nameijk ook als leerling op die academie, totdat, zoals hij het zei, de roeping van het onderwijs kwam. Het voelt al weer tijden geleden , de vakantie, en dat komt omdat er hier zo veel te doen is de hele tijd. Ik heb er zin in!

Advertisements

One thought on “De eerste weken van 2015- Een jaar in het teken van EMIS

  1. Weer een hele goeie, Michiel! Leuk dat jullie naar een concert gingen!
    Vraag Daniel Barenboim eens met zijn orkest voor jullie te spelen!!!
    Liefs,
    Elsje

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s