De examens en terug op Nederlandse bodem

Sinds ik de vorige keer iets op deze blog had geschreven, is er heel wat gebeurd.  Nu dacht ik al de hele vakantie, ik moet nog iets schrijven deze vakantie, want de elke maand iets op de blog, dat is eigenlijk wel mijn voornemen.De weken in november liepen allemaal snel voorbij en  we werkten allemaal toe naar de examens die  komen zouden. We werden volgepropt met informatie en soms had ik echt last om alle informatie binnen te krijgen en vooral ook binnen te houden. Ondertussen had ik nog een presentatie gepland over Sinterklaas die ik voor Sinterklaas zou presenteren aan de hele school tijdens de wekelijkse assembly die we hebben. Ook zou mijn zus nog langskomen om me te bezoeken in Israel rondom mijn verjaardag. Oh ja, mijn verjaardag , die had ik ook nog.

Mijn zus  kwam met mijn zwager Alex  op de 23ste aan in Israel en ze gingen eerst naar Jeruzalem omdat ik gewoon school had die week. Op die donderdag kwamen ze me s’avonds opzoeken , en in eerste instantie vond ik dat niet leuk omdat we hadden afgesproken om elkaar te zien op vrijdag, omdat ik het redelijk druk had met schoolwerk. Ik houd gewoon niet zo veel van verassingen :). Die dag daarna kwamen ze in de loop van de middag en we dachten , laten we gewoon naar een strand lekker ietsjes verderop gaan, net buiten het dorp Hakfar Hayarok, iets boven Tel Aviv. Daar hebben we samen lekker over het strand gelopen en ietsjes gedronken op heerlijke comfortabele loungebanken aan een bar. Die zelfde avond deden we ook nog me aan het gezamenlijke feestelijke sjabbat diner dat er om de twee weken word gehouden in ons dorp Hakfar Hayarok. Dat deden we op uitnodiging van Ben, die het voorstelde net voordat we vertrokken naar het strand. Ik had al vaker meegedaan, en vond het dus niet zo heel special meer. Des te meer werd ik er aan herinnerd dat het toch een hele happening was toen ik mijn zus reactie zag. Ze was echt verbaasd door het grote aantal mensen bij dat diner in de grote eetzaal, ook het eten verbaasde haar in positieve zin. Die zaterdag, de laatste dag van het weekend, gingen we naar Jaffa toe in Tel Aviv , de toeristische trekpleister daar. We aten daar in het restaurant ‘the old man and the sea’ , echt een aanrader. Daar serveerden ze allemaal kleine salades en andere dingen zoals guacamole, humus en variaties daarop in kleine schaaltjes, voordat we de kans hadden om ook maar iets te bestellen, we zaten ook maar net. We moesten echt hard lachen hierom, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt. Toen ze ons ietsjes later vroegen van wat we als hoofdgerecht moesten lachten we nog harder, we dachten dat we onze hele maaltijd al bediend hadden gekregen en we hoefden echt niks meer.

Op mijn eerste verjaardag zonder ouders en familie  op 1 december, werd ik vroeg in de ochtend wakker gemaakt door zes andere studenten die ‘happy birthday’. zongen. Dat was dus wel heel leuk, en de rest van de dag kreeg ik van iedereen de beste verjaardagswensen en van sommigen kreeg ik zelfs kleine kadootjes. S’avonds skypte ik met mijn ouders en met mijn zus die ondertussen weer de woestijn was en opende ik kadootjes van hun die mijn zus had meegenomen via het vliegtuig.  De  sinterklaaspresentatie deed ik met Puk, het andere Nederlandse meisje op mijn school.  Ze (de leerlingen en de leraren) een beetje nederlandse  cultuur bijbrengen, dat dacht ik. De presentatie was heel leuk en spontaan zongen we ook nog zo maar een paar sinterklaas liedjes voor de hele school. Daarna deelde ik pepernoten en chocolade uit aan diegene die wilde (iedereen).

Het weekend voor de examens werd ik nog één keer meegenomen door mijn zus en zwager, en we gingen op pad naar Tiberias waar we zouden blijven in een hotel. Dat had mijn zus allemaal gedaan als een soort verjaardagscadeau aan mij. We bezochten de grens van Syrië bij het uitzichtpunt Kuneitra, en de rotskliffen bij de Libanese grens. Hier was ik al gewest met mijn moeder in de zomer voordat ik bij EMIS aankwam en dus kon ik ze mooi wegwijs maken. Sinterklaas vierden we dus gewoon in Israel, in ons t-shirtje , ook weer eens wat anders. In dat weekend leerde ik ook nog een hele hoop Arabisch voor de examen week. Mijn zus vertok weer op de 6de van december, een zondag.

Die examen week was vooral heel veel leren, en het was redelijk pittig. Toen mijn zus me terugbracht van het weekend, en ik op de campus kwam, zag ik alleen maar mensen in stress, terwijl ik door dat weekend volkomen relaxed was. Iedereen was redelijk emotioneel omdat iedereen makkelijk prikkelbaar was doordat de examens er aan kwamen. De examens waren allemaal heel officieel in  IB stijl en het was allemaal nieuw voor mij. Veel van de examens van mij vond ik zelf niet goed gelukt omdat ik bijna elke keer tijd te kort kwam om de toets af te maken.  Uitendelijk kwam dat wel goed en ik was blij dat die week toch weer zo voorbij was. Eigenlijk vond ik naderhand mijn cijfers zelf niet echt goed , ondanks dat alles ruim voldoende was. Waarschijnlijk kwam dat ook omdat je bij EMIS in een omgeving zit waarin iedereen alleen maar het beste wilt halen. De examens waren op maandag de 15de afgelopen, terwijl de school pas afgelopen zou zijn op de 18de, een donderdag. Die laatste paar dagen deden we niks meer aan school, ze waren meer bedoeld om iedereen weer eens lekker adem the laten halen, (eine verschnaufpause) en ook om het afgelopen eerste semester te vieren. Iedereen was weer lekker relaxed en kon weer zichzelf zijn na de toetsen. Op die woensdag hadden we nog een keer een assembly waarin er een open-mic gehouden werd , wat inhield dat mensen zelf  met acts het podium op mochten in de grote auditorium zaal. Het was vooral heel grappig toen onze natuurkundeleraar als de kerstman het podium op kwam en onze economieleraar als Michael Jackson.

De laatste twee dagen werd er een grote schoonmaak in de woonhallen gemaakt en schreven mensen elkaar notities voor de vakantie die dan in zakjes gestopt konden worden die we er speciaal voor gemaakt hadden. Iedere persoon had een eigen zakje waarin je een persoonlijke notitie voor de kerstvakantie in kon doen, en alle zakjes hingen aan een draadje in het clubgebouw. Het was voor mij dus nog een hele klus om voor iedereen iets te schrijven. Op donderdagavond laat vertrok ik naar het vliegtuig met een meisje uit Spanje die een nachtvlucht naar Barcelona had. Die middag waren de meeste mensen al uit de campus vertrokken omdat je kon vertrekken vanaf 12:00 uur s’middags. De weg naar de ben gurion airport hadden we afgelegd met een taxi en zo kwamen we rond half twee s’nachts aan op het vliegveld. Mijn inchecken had ik al online gedaan en de vlucht zelf ging heerlijk soepel. Alles makkelijker als verwacht als ik dan mijn ouders altijd zag stressen op het vliegveld, want dit was de eerste keer dat ik zelfstandig vloog. In het vliegtuig sliep ik vooral, en rond kwart voor tien s’ochtends landde ik op schiphol. Het weer was wel weer typerend voor Nederland, want toen het vliegtuig door het wolkendek heen kwam bij de landing zag ik meteen de regendruppels tegen het raam aanslaan. Toen ik in augustus vertrok op die woensdag de 20ste regende het ook pijpenstelen en die week daarvoor was het niet veel anders. Vertrekken in de regen, aankomen in de regen, dan wist ik echt wel weer dat ik in Nederland zat.

Mijn ouders en mijn broertje kwamen me ophalen en stonden die vrijdagochtend op de 19de gewoon bij de arrivalhal op Schiphol. Bijna was ik nog in Rotterdam geland, omdat de omstandigheden niet goed genoeg waren om op Schiphol te landen. Dit werd mij verteld net voordat ik het vliegtuig kon uitstappen. De piloot deelde mee dat ze gelukkig op het laatste moment toch nog op Amsterdam mochten vliegen, en zo voor mij ook erger konden voorkomen. Het was wat geweest als ik op Rotterdam airport stond en mijn ouders op Schiphol. Gelukkig kwam dat er uitendelijk toch dus niet van. Mijn moeder was hartstikke blij om mee weer te zien, en mijn broertje en vader natuurlijk ook. Mijn broertje vroeg zelfs die dag vrij van school op het Sint Jans, en kreeg met succes van meneer Scheepens, de rector , verlof. We gingen lekker meteen aan een tafeltje zitten bij een café om een kop heerlijke warme chocomel te drinken en bij te praten. Ik zat meteen weer in de familiaire sferen omdat mijn ouders zaten te kissebissen om allerlei kleine dingen die nergens toe deden, terwijl ik toch wel weer in hun midden zat 😉 . Die kleine dingetjes was ik in die vier maanden toch wel vergeten en daar moest ik toch wel weer even aan wennen, hoewel ik er wel al 16 jaar lang gewoon aan gewend was en ik nooit iets anders kende. Terug naar Den Bosch gingen we met de trein, en daar bezocht ik nog even het Sint Jans Lyceum om gedag te zeggen tegen mijn oud rector meneer Scheepens en hem het beste te wensen. Ook had ik nog even de kans om hallo tegen mijn oud jaarlagcoördinator te zeggen. Dat was wel heel leuk, en hierna gingen we met de auto terug naar Sint Michielsgestel, want die stond dus op het station in Den Bosch. In Sint Michielsgestel spotten wij pp weg naar huis mijn broer Floris bij het plaatselijke etablissement de Zwaantjes, waar hij zat te lunchen. Toen dachten wij , dat kunnen wij ook en zo kon ik daar eindelijk weer gedag zeggen tegen hem. Die avond zag ik mijn oudste broer thuis en dus had ik eindelijk weer iedereen gezien na vier maanden. Die week daarna vierden we kerst met mijn ooms van moeders kant en bezocht ik vrienden die ik vier maanden niet gezien had (of langer). Op de 28ste was mijn nichtje jarig en daar zag ik de hele familie weer. Vanaf drie uur s’middags tot negen uur s’avonds was het een en al plezier om ze allemaal weer terug te zien, broers en zussen, neefjes en nichten en de rest. Op de 29ste gingen we ( mijn broertje, moeder en ik) shoppen in Den Bosch omdat ik dringend nieuwe kleren nodig had. Op de dertigste bezocht ik een oude vriend in Kleve , Duitsland. Oudjaarsdag stond in het teken van de oudjaarsloop in Soest, de sylvestercross in de duinen. Daar hebben we (mijn broer Joost, schoonzus Ingrid en mijn moeder)  laatste jaren een traditie van gemaakt en die liepen we om drie uur s’middags . Daarvoor bezochten we ook nog mijn oude buurvrouw Ien uit Amersfoort, waar ik altijd bij op bezoek ging toen ik noch maar een klein peutertje was, totdat we verhuisden naar Kleve, Duitsland. De loop van 9 kilometer ( drie rondjes) door duinen een bosheuveltjes liep in 48:06 minuten, in een EMIS t-shirt natuurlijk. Na de loop bezochten mijn ouders en ik mijn broer, neefje, nichtje en schoonzus nog even om ze een nieuw gelukkig jaar te wensen, en ook zodat ik nog een keer gedag te zeggen voordat ik weer een keer vertrek naar Israël (eindelijk een keer die puntjes op die e van Israël !). Oud en nieuw vierde ik gewoon in Sint Michielsgestel bij mijn vriend Christian. Vandaag, op de eerste van januari 2015, zit ik vooral aan huiswerk dat we nog opgekregen hadden van voor de vakantie voor in de vakantie. Jaja, dat moet je er voor over hebben als je aan EMIS gaat studeren.

Al in al is 2014 een heel erg ingrijpend jaar geweest als ik er op terug kijk, en dat jaar heeft denk ik zo maar mijn leven voor altijd de rest van mijn leven veranderd. Over het algemeen is die éne brief die ik gekregen had aan het einde van Januari toch wel heel wat geworden, De weg die ik sindsien af heb gelegd is heel snel voorbij gegaan. De weg die ik nog af ga leggen  zal hopelijk ook een hele leervolle worden voor later in mijn leven. 2015 zal vooral in het teken staan van EMIS, dit is het enige jaar waarin ik het hele jaar op die geweldige school zit. Voor nu wil ik het hierbij houden, en ik wens iedereen die dit leest het allerbeste toe voor het aankomende jaar : 2015 !!!

Advertisements

One thought on “De examens en terug op Nederlandse bodem

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s