Oktober- de momenten NA het wennen, het echte thuisvoelen

Veel is er niet gebeurd in oktober. Afgezien van de eerste week vakantie hadden we elke week school. Toch zijn er nog aardig wat vrije dagen in de schoolweken gekomen door feestdagen in Israel of door een schoolreisje. Om daar maar meteen mee door te gaan. Op de 29ste , vroeg in de morgen, vertrok EMIS , met de andere scholen in het groene dorp naar de woestijn. Om je daar iets bij voor te stelen, iets van dertien reisbussen moesten geregeld worden. In de Negev, het gebied waar we naar toe gingen, was het zelfs aan het einde van oktober nog erg warm. Niet gek, want het is een woestijn. Volgens de leraren was het een wandeltrip, maar door het aantal mensen was het meer een stilstaan/zitten met een guide die ons over het gebied vertelde. De natuur waar we in zaten was eigenlijk heel uniek. Onze wandeling was midden in een natuurlijke krater , een Maktesh , dus als je ver de woestijn uit keek zag je de verhoging als muren omhoogsteken. Deze krater was ontstaan door water die door het zachte gesteente seipelde in de loop van de milljoenen jaren. Na ruim drie uur stapten we weer de bus in, de krater uit. Aan de rand van de krater was er een museum over de Maktesh Ramon en het ging ook nog over Ilan Ramon. Dit was de eerste israelische astronaut ooit, en tot nu ook nog de enige. Hij overleed op 1 februari 2003 toen de spaceshuttle Colombia explodeerde bij terugkomst op aarde. Ook hadden we vanaf de rand van de krater een prachtig uitzicht op de krater. Die momenten in en om het museum vond ik wel het leukste.
Die avond sliepen we in de woestijn, in een huttendorp, en het was er ook wel redelijk improvisorisch. We aten met plastic bestek en borden, maar voor een avond en ochtend ging het wel. Er waren ook andere scholengemeenschappen in dat dorpje en daar leerde ik de eerste Israelische person kennen die (vloeiend) Nederlands kon. Zijn naam was Inon en hij had familie in Naaldwijk. De dag erna gingen we naar Ein Gedi een natuurlijke bron in een berg. De leemsteenen berg word langzamerhand uitgehold door de bron die er uit vloeid. De dingen de we daar zagen en de wandeling is lasting uit te leggen, maar heel erg mooi. Die momenten waren wel heel bijzonder, want je voelt je zo klein als mens tussen die reusachtige rotswanden. Vanaf hier zijn we weer rustig aan terug naar school gegaan, omdat het programma een beetje ingekort werd. Dat kwam doordat er regen werd verwacht (in de woestijn !) en dat kan grote vloedgolven veroorzaken. Ik heb me laten vertellen dat je liever niet wil verdrinken in de woestijn.
We hadden nog een laatste tussenstop voordat we echt weer terug gingen naar school. De oude ruinenstadt genaamd Avdat was in antieke tijden een belangenrijk kruispunt voor de handel in het grote gebied van de Negev woestijn. Hier leefdden in een tijdperk van honderden jaren verschillende groepen. Romeinen en Byzantijnen, die er leefden tot aan de zevende eeuw na christus. Vanaf hier gingen we weer op weg naar het noorden, waar het in tegenstelling tot de woestijn plenshard regende.
Op de 23ste hadden we ook nog de open dag voor EMIS. Hierin moesten we met de leerlingenraad heel wat voorbereiden, en dat ging af en toe heel erg stroperig. De dag opzich zelf was wel heel goed gelukt. Rond de 300-500 mensen bezochten het evenement. Vooral belangenrijke mensen die veel geld in de school hadden gelegd en mensen die iets met het groene dorp te maken hadden, maar ook ambassadeurs en politici kwamen er op af. Zo was voormalig president Shimon Peres als eregast op bezoek.
Nu dat ik er zo over na denk als ik dit schrijf, realiseer ik me nu pas dat hier de aankomende twee schooljaren zit. Hier studeer ik, woon ik, eet ik en slaap ik. Die gedachte was er voor mij nog niet in gekomen in de eerste maand. De eerste maand was anders dan de rest. Het was vooral aan elkaar wennen. Nu kan ik ook wennen aan het grotere beeld. Oktober heeft me echt dichterbij een aantal mensen gebracht. De school doet me echt goed en nu voel ik me hier ook heel goed. Veel is er niet gebeurd in oktober. Er hoeven niet zo veel speciale dingen te gebeuren om je leven mee te kunnen vertellen. Het zijn de kleinere momenten die mij echt vreugde brengen hier in EMIS. Elke dag geniet ik ervan dat ik met mensen omga die ik onder ‘normale omstandigheden’ nooit had leren kennen.

De kortere schoolweken deden wel goed afgelopen oktober, maar nu -en het klinkt misschien gek-ben ik toe aan iets meer school. Ik ben nu al bezig met mijn External Essay (EE), het profielwerkstuk. Dat traject duurt twee jaar en ik wil het in geschiedenis doen. Veel kan ik nog niet vertellen hierover, maar ik houd iedereen ervan op de hoogte. Van de vorige post tot aan deze heb ik volgens mij het eerste echte EMIS-gevoel geproeft. Vanaf nu wil ik alleen nog maar meer !

Advertisements

One thought on “Oktober- de momenten NA het wennen, het echte thuisvoelen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s