De adempauze, op de vooravond van het laatste jaar (van het grote avontuur)

Augustus 24, 21:45

Het is ondertussen al weer achter de rug: de vakantie is morgen echt voorbij, als voor mij de lessen officieel beginnen.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, het moment dat ik met mijn grote vriend Rodrigo weer terugging naar Nederland, op 18 juni jl.. Voor mij is het ondertussen al bijna routine, voor hem was de reis naar Europa een primeur. De dagen waren luchtig en fijn. De belofte die ik hem voor de vakantie had gedaan, dat ik hem Nederland zou laten zien, heb ik toch ruimschoots ingelost, al zeg ik het zelf. We waren in Groningen, Utrecht, Amsterdam, Den Haag/Scheveningen strand en natuurlijk Den Bosch zijn allemaal voorbijgekomen in een periode van (maar) elf dagen. Het weer, met zijn lange dagen, daar moest ie aan wennen, zei hij, maar voordat hij het ook maar helemaal doorhad, moest hij alweer weg.

.

Op de 29ste van juni brachten mijn moeder en ik hem weer naar Schiphol, waar hij terugvloog naar Israel, om later nog naar de V.S te gaan. Ondertussen, op de micro-schaal in Sint Michielsgestel, kreeg familie de Wit- den Hartog de twee meisjes Puk en Danielle allebei 17, de eerste Nederlandse, en de tweede Israeli, op bezoek en deelden zij hun EMIS verhalen, onder het genot van een veganistische maaltijd, aangezien Danielle vegan is. (Voor degenen onder ons die bij die naam geen concreet beeld hebben: het is een meer dan vegetarische lifestyle, aangezien je helemaal niks dierlijks mag eten of gebruiken. Denk daar maar eens over na: geen eieren, zuivel (kaas!), geen leren schoenen, tot aan bijenwas toe.)

Verder was de vakantie doorgaans heel ontspannen, terwijl ik boeken verslond en zelf Hebreeuwse kaartjes aan het produceren was, (jaaa, ik wil NU wel eens Hebreeuws leren) ben ik ondertussen nog meerdere keren in Duitsland geweest. Eerst twee stedentrips in een week, tweëenhalve dag Hamburg en diezelfde tijdspanne in Berlijn. Nu ik er op terug kijk, productiever, qua sightseeing hadden die dagen niet kunnen zijn. Terwijl de meeste mensen Hamburg alleen van de Reeperbahn kennen, is er ook nog een heel erg groot Speicher& Kontor viertel, (het historische opslag kwartier bij de haven ) wat bij sommigen van ons nog een onbekende plek is als het om Hamburg gaat, terwijl het juist een van de mooiste plaatsen van Hamburg betreft. In de avond in de buurt van de vismarkt (Altona) eten, die elke zondagavond gehouden wordt, is een belevenis. Ook in de eigenlijke haven zijn, terwijl er een gigantisch groot Chinees containerschip aanmeert, is adembenemend. In Berlijn kom je vooral terecht bij monumenten over de Tweede Wereldoorlog, de DDR tijd en het einde daarvan. Checkpoint Charlie, de East Side Gallery en het Brandenburger Tor, de Reichstag, mochten we niet missen natuurlijk, maar ook het minder bekende monument van de Soviet-Unie (Sowjetisches Ehrenmal Tiergarten), het Haydn-Mozart-Beethoven monument in de Tiergarten, en het Holocaust monument heb ik op me kunnen laten inwerken. Dat laatste monument, ondanks dat het redelijk nieuw is, of juist daardoor, wordt steeds bekender

Terug in Nederland moest er vooral gelezen worden voor school (vooral geschiedenis) maar toch kwam er in het tweede deel van de vakantie nog een tripje op ons te wachten. De familie Ruettimann, die wij hebben leren kennen door onze Duitsland tijd in Kleve, hadden we al zes jaar lang niet meer opgezocht in Zwitserland. En zo was het ideetje geboren. Op weg, met mama, papa, en mijn kleine broertje Daniel, zijn we op maandag de 10de vertrokken, en onze eerste stop was Bacharach am Rhein, een echt authentiek middeleeuws stadje , ondertussen in het centrum in het hoogseizoen al druk bezocht door toeristen uit de hele wereld. s’ Avonds laat aangekomen, konden we toch noch een plaatsje in een hotelletje bemachtigen, Enzo was onze heenreis eigenlijk al van succes verzekerd, zeker toen we s’ochtends door het prachtige stadje liepen met heerlijk zonnig weer, met als eindstop de Rijn, waar we vlakke kiezelsteentjes konden scheren over het toch wel ribbelige wateroppervlak van de Rijn (omdat die stroomt natuurlijk) , met een record van geloof ik 4 of vijf keer kaatsen over het water. Daarna was het doorrijden geblazen (complimenten daarvoor aan mijn vader) naar Einsiedeln, vlakbij onze vrienden. Daar hebben we bij een aardige maar praatgraage herbergier, Joscha geheten, overnacht en zijn we in de dagen ertussen bij onze vrienden Ruettimann geweest (Sylvia, Pascal, Joshua,16 en de lieve Josefien van 2, die wel eindeloos energie leek te hebben.) Op de tweede dag zijn we gaan wandelen, bovenop een berg van 2000 meter hoog, eerst de kabelbaan genomen met prachtig uitzicht, maar wel een vlak pad, aangezien Sylvia met de buggy moest voor de 2 jarige Josefien( of Jofifien, zoals ze zichzelf noemt). De twee barbecues die ze maar liefst gaven op de twee avonden dat we er aten, gaven het meeste tijd om mooie herinneringen op te halen aan bijvoorbeeld de mooie trouwdagen van Sylvia en Pascal in de zomer van 2009 (toen wij bij ze waren, was het op de laatste dag precies hun 6 trouwdag), en om nieuwe gebeurtenissen door te geven.

Op de terugweg kwamen we ‘automatisch’ langs de Bodensee, nadat we de laatste dag in Zwitserland nog Zürich bezocht hadden,

Helemaal toeval was dit niet: voor de vakantie had ik het er al met Naomi over had om bij haar op bezoek te gaan in Gaienhofen, aan de Bodensee, vlak bij de grens van Zwitserland. Nou, als kers op de taart (voor mij dan) deden we dat ook nog, en zo was de gewaarwording van familie ontmoet familie door EMIS toch wel heel raar. Stel je voor dacht, ik de avond voor de dag dat we langs zouden komen, toen we toevallig al in het dorp zaten omdat daar toevallig het enige restaurant zat met makkelijke parkeerruimte, als ik daar gewoon op doorreis had gezeten, maar nooit van EMIS en dus ook niet van Naomi had kunnen weten, maar ze er dan gewoon toch wel zou zitten, en zoiets nooit was gebeurd. Ja, ingewikkeld, maar toch wel indrukwekkend wat er allemaal kan gebeuren door zo’n school. Een buitenkansje dat nooit meer afgepakt wordt, zeg maar. En die zaterdag had Naomi (in de trend van heel wat EMIS gangers) veganistisch voor ons gekookt, een heerlijke maaltijd met couscous, warme groente op een bakplaat, en zelfs typisch Israelische falafel balletjes (by the way, ik doe niet me aan de discussie of falafel nou Israelisch of Palestijns is, met oog op een veilige oplossing 😉  ).

Naomi nam me mee naar het plaatselijke asielcenrum voor vluchtelingen, net pas ingericht. Er zijn 100 plaatsen voor asielzoekers op een inwonersaantal van Gaienhofen van rond de 800-900. Ik leerde er mensen kennen uit Afghanistan, Syrië, en Albanie, en kon hen een beetje Duits leren. Een Syrische jongen had na een maand oefenen de taal al voortvarend opgepakt. Na die avond waarin ik nog een keer de kans had om te praten met Naomi en haar familie buiten de omgeving van de campus van EMIS, wat toch wel bijzonder is, zijn wij weer naar huis gegaan. Dat was nog maar een deel van mijn vakantie, want ondertussen bezocht ik oud-klasgenoten, en zelfs ben ik nog langs geweest bij mijn speelvriendinnetje uit Amersfoort, waar ik tien jaar (!) geen contact meer mee had gehad, en mijn oude heel lieve buurvrouw Ien. Een van de keren dat ik ook in Duitsland was, was toen ik logeerde bij een vriend van de basisschool in Kleve, en zo tel je dat allemaal bij elkaar op… Uiteindelijk heb ik dus de vakantie kunnen gebruiken om uit te rusten, mensen te ontmoeten uit alle delen van mijn leven, en ook veel nieuwe gezichten leren kennen.

En nu sta ik pas echt voor een uitdaging. Het laatste jaar staat op het punt van beginnen, en nu, terwijl ik dit schrijf en tegelijkertijd op Facebook zit te scrollen door mijn eigen tijdlijn en foto’s zie van afgelopen schooljaar in Israël, verheug ik me toch wel hardstikke op de aankomende gebeurtenissen!

The ‘breadth taking’ break, on the doorstep of the last year (of the great adventure)

August 24th, 9:45 P.M

It is already over now: the holidays. Tomorrow it is over for sure, as at that point, the classes really start for me.

It already looks like an eternity ago, the moment I came back to the Netherlands with my good friend Rodrigo, at the 18th of June. For me it has almost become some kind of routine, for him it was the first time in Europe. The days were laidback and nice. The promise I had made him before the holidays, that I would show him around the Netherlands, I kept. We went to Groningen in the north, in Utrecht in the center of the country, in the historical city center of the Hague and the famous Scheveningen beach close to it, and we went to Amsterdam for two days (where we met with some other students from school, like Emma, the Italian girl). Last but not least, we also visited Den Bosch, which is the city I went to school to before coming to EMIS. That all in a period of just eleven days. The weather, with its long days, that was something he had to adjust to, he said, but before he really got to enjoy it even to the fullest, he had to leave again.

On the 29th of June, my mother and I brought him back to the airport Schiphol again, from which then on he flew back to Israel again, to later go on to the U.S for some part of his holidays. Meanwhile, on a more of a micro-scale. in Sint-Michielsgestel (the village where I live), the family de Wit-den Hartog, got two girls, Puk and Danielle, the first one Dutch and the other one Israeli, over for dinner, They shared their stories about EMIS, the first year, while enjoying a nice vegan meal, as Danielle is vegan. (For those of us who have no idea about veganism, it is more than just a vegetarian lifestyle, as you can’t eat anything that is produced from/by animals. Think about it, no eggs, dairy products, and with that goes cheese, which is a huge deal for a Dutch person, no leather shoes, until bee wax.)

Furthermore, the holidays were really relaxed, while I was devouring one book after another and even made myself some cards to learn Hebrew words ( yees, I really want to start learning Hebrew by NOW), and I went to Germany several times the last holiday. First off, my parents, my older brother Jonathan and me kind of did two city trips in one week, two and a half days in Hamburg and the same amount of time in Berlin. While the last city definitely is not able to be all seen and done in two days, when I look back now on that period, we were really efficient and effective as far as sightseeing goes. While most people only now Hamburg from the Reeperbahn, there is much more to it, such as the Speicher & Kontor quarter, which is the historic storage quarter were commodities were stored next to the harbor in Hamburg, and to my taste that was one of the nicest places in Hamburg. Eating in the evening near the fish market(Altona),  which is being held every sunday morning, is a real happening. Being in the actual harbor as well when there is a huge Chinese containership coming in, is also breathtaking. In Berlin, you are mostly able to see monuments regarding the second world war, and the cold war with the GDR time and the and of it with the fall of the wall. Checkpoint Charlie, the east side gallery, the Brandenburger gate, the Reichstag (the German parliament) , those things ,we couldn’t miss, of course,  but also less well known monuments got our attention and those mounuments are also very much worthy of a visit. A few examples must be the the Soviet memorial monument in the Tiergarten Park (which is huge), like al communist statues and buildings from those times, the Haydn-Beethoven-Mozart composer-musician monument in the Tiergarten Park, and the holocaust monument all made very impressive impressions on me. That last monument, even though it is a pretty recent monument, or maybe just because of that, is getting more and more well known in the recent years.

Back in the Netherlands, there had to be a lot of reading for school (mostly history, my E.E), but still, in the second part of my holidays, there was still a trip waiting for us. The family Ruettimann, which we got to know when still living in Germany, Kleve, we hadn’t been visiting in their country Switzerland for six years, And so the idea was born. Going on the trip from Monday the tenth of August, with my little brother Daniel and my parents, our first stop was a really nice and historical village called Bacharach at the Rhine, a really authentic medieval town, its center being visited constantly by tourists from all over the world in the summer season. Arriving late in the evening, we still had the luck to find a small hotel which had enough place for us. And that is how our way to Switzerland was already turning into a success, and that was underlined when we made a morning walk through the beautiful town, with nice and sunny weather, with as final destination the river Rhine. At the shore, there were really nice and flat pebble stones we could shot over the water, which was rather wavy, (as the river is a stream, of course) but I still managed to shot one stone like 4 or 5 times over the water. After that, it went in one straight  to Switzerland with the car (compliments to my father for that), to the city of Einsiedeln, really close to our friends. There we stayed at a really nice pension, with a nice and interesting but really talkative owner, called Joscha.  In those days we went to the family Ruettiman (Pascal, Sylvia, Joshua of 16 and the lovely Josefien of 2 years old, who seemed to have a never ending source of energy in her). On the second day we went for a walk, on a mountain of 2000 meiters height, first going up with a gondola, with a view I won’t forget for the upcoming few years. We did take a rather easy and flat path, as Sylvia was with the buggy of the two year old Josefien ( or Jofifien, as she called herself). Twee two barbecues they made for us, gave us the time to bring up most of the nice memories of, for example the marriage of Pascal and Sylvia in the summer of 2009, (when we were there, it also was their sixth marriage anniversary day) en to give on new happenings.

On the way back, we ‘automatically’ drove to the Boden Lake in the most Southwestern part of Germany, after we visited Zurich the last afternoon in Switzerland.

Actually, it wasn’t a total coincidence: before the holidays I had been talking to Naomi from Germany, if I could possibly go visit her in the holidays, as I love the area where she lives, next to the lake, in the village of Gaienhofen, really near the border of Switzerland. Well, as the cherry went on my symbolical delicious pie, which is the holidays, we actually did that and went there. And so it came, and the realization of family meeting family just because of such a thing as EMIS, was still really weird. Just think to yourself, I thought, the evening before we went to their house, when we were just in the village of Gaienhofen already, because coincidentally enough it was there where there was the only restaurant where there was enough of a parking spot for us, what if we were just travelling through this place, and I would have never heard of EMIS, then Naomi would still also be really close to me in a literal sense, but our meeting would have never taken place as we wouldn’t have ever met each other. I know, it’s complicated, but still, it is impressive, all what can possibly happen just because of one school. A real once in a life time chance ,so to say. And that Saturday Naomi ( in the trend of a whole bunch of EMIS’ers) cooked a vegan meal for us, a nice meal with couscous, warm vegetables on a hot oven plate, and she even recreated some nice typical Israeli falafel balls ( By the way; I am not entering the discussion if falafel is Israeli or Palestinian, with a good look on a safe solution 🙂  )

That afternoon, after the delicious lunch, Naomi took me to the local ayslum for refugees. The German government wants to eventually put about 100 refugee’s there, in an old girl’s boarding school home. That is quite a lot, considering the fact that the village of Gaienhofen has about 800-900 people in it. I met people from Afghanistan, Syria, and Albania, en thaught them a bit of German. One Syrian guy, after a month of learning German, was already in a pretty advanced stage, it felt to me, as I could continue an easy conversation, when speaking clearly, with him, no problem. I still have contact with him, over facebook. After that evening, in which I still had the chance to take some more with Naomi and her family at home, outside of the usual environment of the EMIS campus, which is quite extraordinary, we went home. That all was just a part of my holidays, as I visited old school friends, I went by an old friend which I was really good with in kindergarden, before moving to Germany, and we talked personally again for the first time in over ten (!) years, and my old, really lovely neighbor Ien, a woman who is still very dear to me, as when  I was little I cold always come over to her house. One of the times I was in Germany also, I stayed at a friends hous, who I knew from the elementary school in Kleve, the city I lived in in Germany, and when counting all those times in Germany this year, it was quite a lot. So, eventually I was able to use the holidays to rest, to meet people from all parts of my (still young) life, and to meet many new people, which all in all was just so awesome.

And just now I am right in front of a total challenge. The last year is about to start, and now, while I am writing this and look at facebook at the same time, through my own time line and see pictures of last school year in Israel,  I am already totally excited for the upcoming year and all its happenings to come!

Foto’s

Rodrigo’s eerste avond in Nederland, restaurantje in Ouderkerk aan de Amstel

Rodrigo's eerste avond in Nederland, in een restaurantje in Oudekerk aan de Amstel                  In Hamburg                   Bij een containervrachtschip in de haven van HamburgBij het groote containervrachtschip in de haven van Hamburg                              Bij mijn favoriete voetbalclub Hamburger HSV                                        In het stadion van mijn lievelingsclub, HSV Hamburg

Marine Museum HamburgIn Hamburg, bij het marine museum                                                                  Brandenburger TorBerlijn, het Brandenburger Tor                                                                                                  Aan het begin van de east side gallery, met de Isralisch-Duitse vlag gemixt HEt begin van de east side gallery, met aan het begin een duitse met israelische gemixte vlag                             De east side gallery De east side gallery                                                                                    Berlijn, met mijn broerMet mijn broer in Berlijn                                                                                 Hotelletje in Bacharach met mijn broertje DanielHotelletje, Bacharach am Rhein                                                                           BacharachBacharach am Rhein                                                                                                                                   Plezier aan de Rijn!Plezier aan de rijn                                                                                    Het grote Einsiedeln klooster in Einsiedeln, ZwitserlandHet grote Einsiedeln klooster, in Einsiedeln, Zwitserland                        Een korte avondwandeling in Zwitserland                                                                                             Koetjes kijken  in ZwitserlandKoetjes kijken in Zwitserland                                                                 Zwitserland ZwitserlandZwitserland                                                                                                                    Met de Kabelbaan naarboven, papa, Sylvia en kleine, lieve Josefien met ons meeIn de kabelbaan naar boven, met papa, Sylvia en Josefien                                                                                                                    De bergwandeling De bergwandeling                                                                                      Daniel poseert!Daniel poseert!                                                                                            Prachtig uitzicht!Prachtig uitzicht !                                                                                           Aan het genieten bij het avondete, met Joshua van 16Avondeten bij de familie Ruettimann, met Joshua                                                                  Nog een keer de BergenZwitserland                                                                                                                Zurich                                    In ZurichIn ZurichIn Zurich                                                                                                                        Zurich, aan de LimattIn Zurich, aan de Limatt                Aan de grens van Zwitserland, net in Duitsland!Aan de Zwitserse grens met Duitsland, net in Zwitserland

Bij de grens Zwitserland-Duitsland, boven in Duitsland, onder in Zwitserland

Advertisements

Februari- Een maand van gemengde gevoelens

10417807_10203461376195114_5247823840622447001_n

 

Soms zit je met je gevoelens op een plek waar je misschien helemaal niet wilt zitten. Afgelopen twee weken waren een achtbaan van gevoelens, waarvan alleen een paar mensen dicht in mijn huidige omgeving ook een goed beeld kunnen schetsen. Op 6 februari, een vrijdag, hadden we de prom-nacht, oftewel het gala. De eerste gedachte die ik had was: ik hoef daar echt niet aan mee te doen. Op zich had ik namelijk gewoon geen zin om met een meisje die hele avond door te brengen: ‘Dat is toch allemaal te veel gedoe…’ Toen uiteindelijk een Israëlisch meisje mij vroeg, Shelly, deed ik het toch nog.

Op de dag van het grote spektakel, die vrijdag, moest ik eerst nog aan een mooi pak komen, want dat had ik zelf niet. Waleed, een van de Palestijnse jongens, was aardig genoeg om mij het galakostuum van zijn oudere broer uit te lenen. Een mooi navy (donkerblauw) pak, met een roze overhemd eronder. Het enige wat nog van mij hoefde te komen, waren mijn beste en netste paar donkere schoenen. De avond op zich was heel leuk. Het begon er mee dat ik met mijn kamergenoot Amir nog een voorstelling bekeek, gepresenteerd door een andere school in Hakfar Hayarok. Die ging natuurlijk over Valentijn en daarom was er een romantische verhaallijn. Het verhaal was in het Hebreeuws en daardoor kon ik er jammer genoeg niet zo veel van verstaan, behalve als Amir me sporadisch iets vertelde. De verhaallijn ging als volgt: jongen is verliefd op meisje, zij beantwoordt zijn liefde niet. Zij gaat werken bij het grootste TV-station van Tel Aviv. Daar ontmoet ze een heel manipulatieve producer die het helemaal niet goed met haar voor heeft. Ondertussen is de jongen nog steeds erg op zoek naar degene die zijn liefde kan beantwoorden. Ook wordt de moeder van het meisje (jongen die vrouw speelt, opgepropte badjas aan, en dan ook nog een heel erg Arabisch accent in zijn Hebreeuws) boos op de producer en verdrietig op haar dochter, want is dit nou echt wat zij wil? Uiteindelijk keert het meisje terug, en zo komen ze toch samen, en zo leven ze nog (lang en gelukkig?)…

Daarna kwamen we terug op de campus, en we waren allemaal in afwachting van een leuke avond met zijn allen. De jongens netjes gekleed, sommigen in pak, en de meisjes die allemaal nog hun eigen make-up problemen hadden. Voordat we met zijn allen naar de omgebouwde dining hall zouden gaan, (die net daarvoor nog gebruikt was als voorstellingsruimte en daarvoor als eetzaal voor het sjabbatsavond-diner, echt heel multifunctioneel dus) gingen we nog een paar keer met zijn allen op de foto. Op weg naar het gala moest ik vooral zorgen dat Shelly niet zou vallen, want ze had natuurlijk aardig hoge hakken onder haar schoenen. Daar aangekomen gingen we eerst op de foto, en daarna nog op een gezamlijke foto in de hal met onder andere Puk. Daarna was het alleen nog maar dansen geblazen, en dat was gewoon gezellig. De avond ging door tot aan een uur s’nachts, en om een uur of 2:15 lag ik pas echt te slapen.

De volgende ochtend was er een gezamenlijke school activiteit gepland, maar toen het plotselijke nieuws kwam van het vertrek van Jose terug naar Ecuador vanwege redelijk serieuze redenen, had ik er geen zin meer in. Het was niet dat hij de fout in was gegaan, nee, het was een familieprobleem dat redelijk acuut kwam. Daar was ik aardig kapot van, als een goede vriend van hem. Nu komt hij over een paar dagen weer terug, maar dat het me dus niet goed ging durf ik hier wel kwijt. De andere momenten hier heb ik vooral goede gesprekken gehad met de anderen die goed zijn met Jose, en dat helpt wel heel veel. De andere dingen die ik hier ook merk is dat ik simpelweg niet meer heel veel van thuis meekrijg. De tijden dat ik altijd met familie was zijn voorbij en dat merk je vooral met verjaardagen, zoals bijvoorbeeld die van mijn moeder op 27      Januari, (haar kon ik nog wel een mooi bericht sturen, met een bloemetje, via mijn vader) of mijn broertje die vandaag jarig is. Je kan je simpelweg niet meer helemaal inleven in dat gezinsleven, en je weet dat het voorgoed voorbij is. Zij zullen het ook niet goed weten hoe het is voor mij om hier te leven, met allemaal jongeren van mijn leeftijd, 16, 17 of 18 jaar. Alles wat ik ze vertel, elke naam, alles is overbodig, want er is simpelweg gewoon geen touw aan vast te knopen wanneer je geen benul hebt wie die mensen zijn. Soms is het gewoon jammer en vervelend om zo egocentrisch je verhaal te moeten vertellen, zodat ‘de ander’ zich in jouw verhaal kan inleven. De laatste evenementen kunnen er nog wel uit (beter: de belangrijkste gebeurtenisen kun je nog wel beschrijven ), maar als het er om gaat met wie je vrienden bent geworden, dan wordt het lastig. Zo zijn we laatst nog naar een lezing gegaan van een Nobelprijs winnaar in scheikunde, mevrouw Ada Yonath. Zij vertelde over haar ontdekking in de structuur van ribosomen.

Andere updates: we gaan meedoen aan een projectweek, waarin we door heel Israël mogen reizen, in de hoop er een cultureel hoogstandje van te kunnen maken. Zo kun je bijvoorbeeld meedoen aan een wandeling die langs allerlei historische plekken loopt, of met een camera op pad de onbekende plekjes in Israël fotograferen.Update 20-02-2015: De projectweek gaat niet door. De week had niet genoeg veiligheidsgaranties, want die worden door het Israelische ministerie van onderwijs behandelt, en die zijn heel streng. Dus is die trip helemaal geschapt. Nu gaan we waarschijnlijk op een gezamenlijke trip Ook zijn er voor heel wat vakken zoals Engels, film, ESS, en geschiedenis nog deadlines te halen. Zo moet ik voor film bijvoorbeeld nog een reverse engineering project afmaken. Dit houdt in dat we een filmpje moeten maken van één minuut, te maken uit films die we voor het vak film hebben gekeken. Het genre dat we nu behandelen in semester twee is oorlogsfilms, na in semester een westerns gedaan te hebben. We hadden de keuze uit drie films: The cranes are flying( een film uit de soviet unie , uit de jaren vijftig), The pianist van Roman Polanski, en Lebanon, een film uit Israel, een film uit 2009 die gaat over de Lebanese oorlog van 1982 uit het perspectief van 4 jonge Israelische soldaten die gezamenlijk een tank moeten besturen. Daarin moet alles kloppen: geluid, kostuums, muziek, omgeving en rollen. En zo vullen we onze tijd met dingen die ons van onze vrije tijd beroven. Daar valt gelukkig wel mee te leven. Hier valt namelijk altijd wel te leven, in EMIS, zeker als je af en toe een goed boek bij de hand hebt.

Psssst…. alleen even influisteren, The seven habits of highly effective people van Stephen Covey is een aanradertje! Nu begonnen aan een boek van Amos Oz, een Israelische schrijver die normaal op zijn Hebreeuws schrijft: A tale of love and darkness lees ik, de engelse versie (NL: Een verhaal van liefde en duisternis). Eerder had ik al het boek Onder vrienden van Amos Oz gelezen, een boek dat mijn moeder me meegaf toen ik uit Nederland naar Israel vertrok. Tot de volgende keer, Michiel.

De eerste weken van 2015- Een jaar in het teken van EMIS

Het is drie weken na het begin van het nieuwe jaar, en voor mij voelt het al weer als een eeuwigheid geleden dat ik weer uit Nederland vertrok. Oud en nieuw vierde ik met Christian, een goede vriend van mij. De dagen daarna waren ontspannen, en op de eerste dag van het nieuwe jaar moest ik meteen, nog steeds thuis in Gestel, weer aan de studie. Ik moest mijn written task schrijven voor Engels, ondertussen luisterend naar de radio 2 Top 2000 afkickdagen. Die muziek valt bij mij wel goed. De written task moest over iets gaan wat te maken heeft met de onderwerpen: Language and power, Language and the individual of Language and Gender. Ook moest het iets te maken hebben met een onderwerp dat we besproken hadden in de eerste helft van het jaar. Ik koos er voor om een pagina van een roddelblad te maken uit de jaren negentig. Het vertelt sappige verhalen rondom de ruzie tussen prinses Diana en de Britse koninklijke familie, gebaseerd op de eulogie van Diana’s broer op haar begrafenis. Natuurlijk moest ik het koffer inpakken uitstellen tot aan de dag van vertrek, op vrijdag 2 januari. We begonnen met een lekkere zondagse lunch, die we normaal dus alleen op zondag hebben. Daarna was het dus boarding check printen, shekels (Israëlische valuta) niet vergeten en in portemonee stoppen, paspoort in de hand hebben en natuurlijk het inpakken zelf. Rond een uur of half drie kwam mijn broertje weer thuis uit Duitsland, waar hij bij zijn oude vriend gelogeerd had. De ouders en zijn vriend Christian bleven nog even na babbelen en koffie drinken, en ook mijn eigen vriend Christian kwam nog langs, om voor een laatste keer, tot aan April, nog een potje FIFA op de playstation te spelen en om natuurlijk nog even gedag te zeggen. Nadat het bezoek vertrokken was, terug naar Duitsland, en ik tegen Christian zei dat ik hem voordat we vertrekken bij hem nog even gedag zou zeggen, was ik nog steeds niet klaar met inpakken. Rond kwart voor vijf vertrokken wij (iedereen behalve Floris mijn oudere broer, die moest werken) naar Schiphol, een kwartier later dan gepland, en toen liep ik nog een keer naar Christians huis om hem en zijn ouders en broertje gedag te zeggen. De auto reed voor hun deur, en zo gingen we op weg richting Amsterdam.

Om zes uur, ruim op tijd, waren we aangekomen op Schiphol, en daarom konden we nog uitgebreid bij een cafeetje een koffie (of Chocomel) nemen met iets erbij, voordat ik weer in mijn eentje op reis ging. Het afscheid nemen ging goed, en het was al heel wat makkelijker geworden om dat te doen dan de eerste keer, want niks was meer nieuw. De douane vroeg nog of ik toestemming had van mijn ouders om zelfstandig te reizen omdat ik minderjarig was, maar toen ze mijn visum zagen wisten ze wel dat het goed zat. Ook had ik zelf nog een stommiteit begaan, want ik had zonder te weten dat het niet mocht, een pot pindakaas in mijn handbaggage gedaan. Nou ja, die werd op het laatste moment dus nog lekker afgenomen. Helaas, pindakaas. De vlucht zelf ging heel soepel, en rond een uur of half vier stond ik buiten het vliegveld Ben Gurion in Israël. De taxirit naar Hakfar Hayarok was wel pittig duur, maar ja. Om vier uur s’nachts (zaterdagdagochtend), lag ik weer in mijn oude bed. De rest van het weekend (alleen nog maar die zaterdag dus) maakte ik nog mijn written task af. De meeste anderen kwamen toen ook terug.

En ja, toen begon het hele riedeltje weer van voor af aan. De hele tijd dingen te doen, lessen volgen, CAS (zie de eerdere blogs) in de gaten houden enzovoorts. Oh ja , deze maand is Lushik erbij gekomen, een Egyptisch meisje die al afgestudeerd is aan een ander United World College, in Mostar, Bosnië. Zij heeft de CAS activiteiten veel minder chaotisch gemaakt, en alles in betere banen geleid. Zo moet iedereen zich nu regristeren voor drie CAS activiteiten, en daarvoor moeten ze reflecties schrijven. Sommige mensen volgden namelijk geen enkele CAS meer, omdat niemand er meer op had gelet. Nu was zij het ook die met het idee kwam om een presentatie te geven over immigratie specifiek in Israël en hoe het asielbeleid hier werkt. Ik ben een van de studenten die die presentatie moet leiden, en daar vertel ik vooral over de situatie in Nederland & Europa. Het doel van die presentatie is om mensen enthousiast te maken voor vrijwilligerswerk met immigranten. Dat zou tellen als CAS uren, je doet het elke week, en je komt uit de bubble die de campus voor iedereen betekent. Je gaat hier nu altijd met dezelfde mensen in dezelfde omgeving om, en dan ben je ook wel toe aan iets nieuws. Door bijvoorbeeld Engelse les te geven aan immigranten, zou je een win-win situatie kunnen scheppen. Last but not least, had Lushik ook het vuur in mij ontstoken om nu eindelijk elke avond tijdens de houseparent meeting een korte berichtgeving te geven over wat er gebeurt in de wereld, zeg maar gewoon het wereldnieuws en ook vooral het Midden Oosten nieuws aan iedereen voor lezen. Af en toe was ik namelijk echt verbijsterd als ik over het nieuws wilde praten, dat de anderen er dan niks van wisten. Het toonde nog maar eens aan in wat voor een bubble we hier zitten.

De opvallende dingen die we afgelopen weken gedaan hebben, is dat we weer naar Tel Aviv University zijn gegaan, voor een lezing over hoe we onze bronnen het best kunnen lezen voor het onderzoek van ons eigen profielwerkstuk. Het mooiste tot nu toe, toch wel, was het klassieke concert waar de studenten naar toe mochten gaan op zondagavond. Een heel groot orkest vol met heel talentvolle kinderen van de muziekopleiding speelden allemaal verschillende composities, en de enige componist waarvan ik me kan herinneren dat ze iets speelden was Mendelssohn, want de uitleg bij de muziek was in het Hebreeuws. Het was puur genot, we werden gebracht door een georganiseerde bus, en het was helemaal gratis. Ze bedankten de ‘’studenten van EMIS’’ zelfs nog voor onze komst. Het evenement was georganiseerd door Yuval, een van onze personeelsleden die over TOK en CAS gaat. Hij zat vroeger nameijk ook als leerling op die academie, totdat, zoals hij het zei, de roeping van het onderwijs kwam. Het voelt al weer tijden geleden , de vakantie, en dat komt omdat er hier zo veel te doen is de hele tijd. Ik heb er zin in!

De examens en terug op Nederlandse bodem

Sinds ik de vorige keer iets op deze blog had geschreven, is er heel wat gebeurd.  Nu dacht ik al de hele vakantie, ik moet nog iets schrijven deze vakantie, want de elke maand iets op de blog, dat is eigenlijk wel mijn voornemen.De weken in november liepen allemaal snel voorbij en  we werkten allemaal toe naar de examens die  komen zouden. We werden volgepropt met informatie en soms had ik echt last om alle informatie binnen te krijgen en vooral ook binnen te houden. Ondertussen had ik nog een presentatie gepland over Sinterklaas die ik voor Sinterklaas zou presenteren aan de hele school tijdens de wekelijkse assembly die we hebben. Ook zou mijn zus nog langskomen om me te bezoeken in Israel rondom mijn verjaardag. Oh ja, mijn verjaardag , die had ik ook nog.

Mijn zus  kwam met mijn zwager Alex  op de 23ste aan in Israel en ze gingen eerst naar Jeruzalem omdat ik gewoon school had die week. Op die donderdag kwamen ze me s’avonds opzoeken , en in eerste instantie vond ik dat niet leuk omdat we hadden afgesproken om elkaar te zien op vrijdag, omdat ik het redelijk druk had met schoolwerk. Ik houd gewoon niet zo veel van verassingen :). Die dag daarna kwamen ze in de loop van de middag en we dachten , laten we gewoon naar een strand lekker ietsjes verderop gaan, net buiten het dorp Hakfar Hayarok, iets boven Tel Aviv. Daar hebben we samen lekker over het strand gelopen en ietsjes gedronken op heerlijke comfortabele loungebanken aan een bar. Die zelfde avond deden we ook nog me aan het gezamenlijke feestelijke sjabbat diner dat er om de twee weken word gehouden in ons dorp Hakfar Hayarok. Dat deden we op uitnodiging van Ben, die het voorstelde net voordat we vertrokken naar het strand. Ik had al vaker meegedaan, en vond het dus niet zo heel special meer. Des te meer werd ik er aan herinnerd dat het toch een hele happening was toen ik mijn zus reactie zag. Ze was echt verbaasd door het grote aantal mensen bij dat diner in de grote eetzaal, ook het eten verbaasde haar in positieve zin. Die zaterdag, de laatste dag van het weekend, gingen we naar Jaffa toe in Tel Aviv , de toeristische trekpleister daar. We aten daar in het restaurant ‘the old man and the sea’ , echt een aanrader. Daar serveerden ze allemaal kleine salades en andere dingen zoals guacamole, humus en variaties daarop in kleine schaaltjes, voordat we de kans hadden om ook maar iets te bestellen, we zaten ook maar net. We moesten echt hard lachen hierom, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt. Toen ze ons ietsjes later vroegen van wat we als hoofdgerecht moesten lachten we nog harder, we dachten dat we onze hele maaltijd al bediend hadden gekregen en we hoefden echt niks meer.

Op mijn eerste verjaardag zonder ouders en familie  op 1 december, werd ik vroeg in de ochtend wakker gemaakt door zes andere studenten die ‘happy birthday’. zongen. Dat was dus wel heel leuk, en de rest van de dag kreeg ik van iedereen de beste verjaardagswensen en van sommigen kreeg ik zelfs kleine kadootjes. S’avonds skypte ik met mijn ouders en met mijn zus die ondertussen weer de woestijn was en opende ik kadootjes van hun die mijn zus had meegenomen via het vliegtuig.  De  sinterklaaspresentatie deed ik met Puk, het andere Nederlandse meisje op mijn school.  Ze (de leerlingen en de leraren) een beetje nederlandse  cultuur bijbrengen, dat dacht ik. De presentatie was heel leuk en spontaan zongen we ook nog zo maar een paar sinterklaas liedjes voor de hele school. Daarna deelde ik pepernoten en chocolade uit aan diegene die wilde (iedereen).

Het weekend voor de examens werd ik nog één keer meegenomen door mijn zus en zwager, en we gingen op pad naar Tiberias waar we zouden blijven in een hotel. Dat had mijn zus allemaal gedaan als een soort verjaardagscadeau aan mij. We bezochten de grens van Syrië bij het uitzichtpunt Kuneitra, en de rotskliffen bij de Libanese grens. Hier was ik al gewest met mijn moeder in de zomer voordat ik bij EMIS aankwam en dus kon ik ze mooi wegwijs maken. Sinterklaas vierden we dus gewoon in Israel, in ons t-shirtje , ook weer eens wat anders. In dat weekend leerde ik ook nog een hele hoop Arabisch voor de examen week. Mijn zus vertok weer op de 6de van december, een zondag.

Die examen week was vooral heel veel leren, en het was redelijk pittig. Toen mijn zus me terugbracht van het weekend, en ik op de campus kwam, zag ik alleen maar mensen in stress, terwijl ik door dat weekend volkomen relaxed was. Iedereen was redelijk emotioneel omdat iedereen makkelijk prikkelbaar was doordat de examens er aan kwamen. De examens waren allemaal heel officieel in  IB stijl en het was allemaal nieuw voor mij. Veel van de examens van mij vond ik zelf niet goed gelukt omdat ik bijna elke keer tijd te kort kwam om de toets af te maken.  Uitendelijk kwam dat wel goed en ik was blij dat die week toch weer zo voorbij was. Eigenlijk vond ik naderhand mijn cijfers zelf niet echt goed , ondanks dat alles ruim voldoende was. Waarschijnlijk kwam dat ook omdat je bij EMIS in een omgeving zit waarin iedereen alleen maar het beste wilt halen. De examens waren op maandag de 15de afgelopen, terwijl de school pas afgelopen zou zijn op de 18de, een donderdag. Die laatste paar dagen deden we niks meer aan school, ze waren meer bedoeld om iedereen weer eens lekker adem the laten halen, (eine verschnaufpause) en ook om het afgelopen eerste semester te vieren. Iedereen was weer lekker relaxed en kon weer zichzelf zijn na de toetsen. Op die woensdag hadden we nog een keer een assembly waarin er een open-mic gehouden werd , wat inhield dat mensen zelf  met acts het podium op mochten in de grote auditorium zaal. Het was vooral heel grappig toen onze natuurkundeleraar als de kerstman het podium op kwam en onze economieleraar als Michael Jackson.

De laatste twee dagen werd er een grote schoonmaak in de woonhallen gemaakt en schreven mensen elkaar notities voor de vakantie die dan in zakjes gestopt konden worden die we er speciaal voor gemaakt hadden. Iedere persoon had een eigen zakje waarin je een persoonlijke notitie voor de kerstvakantie in kon doen, en alle zakjes hingen aan een draadje in het clubgebouw. Het was voor mij dus nog een hele klus om voor iedereen iets te schrijven. Op donderdagavond laat vertrok ik naar het vliegtuig met een meisje uit Spanje die een nachtvlucht naar Barcelona had. Die middag waren de meeste mensen al uit de campus vertrokken omdat je kon vertrekken vanaf 12:00 uur s’middags. De weg naar de ben gurion airport hadden we afgelegd met een taxi en zo kwamen we rond half twee s’nachts aan op het vliegveld. Mijn inchecken had ik al online gedaan en de vlucht zelf ging heerlijk soepel. Alles makkelijker als verwacht als ik dan mijn ouders altijd zag stressen op het vliegveld, want dit was de eerste keer dat ik zelfstandig vloog. In het vliegtuig sliep ik vooral, en rond kwart voor tien s’ochtends landde ik op schiphol. Het weer was wel weer typerend voor Nederland, want toen het vliegtuig door het wolkendek heen kwam bij de landing zag ik meteen de regendruppels tegen het raam aanslaan. Toen ik in augustus vertrok op die woensdag de 20ste regende het ook pijpenstelen en die week daarvoor was het niet veel anders. Vertrekken in de regen, aankomen in de regen, dan wist ik echt wel weer dat ik in Nederland zat.

Mijn ouders en mijn broertje kwamen me ophalen en stonden die vrijdagochtend op de 19de gewoon bij de arrivalhal op Schiphol. Bijna was ik nog in Rotterdam geland, omdat de omstandigheden niet goed genoeg waren om op Schiphol te landen. Dit werd mij verteld net voordat ik het vliegtuig kon uitstappen. De piloot deelde mee dat ze gelukkig op het laatste moment toch nog op Amsterdam mochten vliegen, en zo voor mij ook erger konden voorkomen. Het was wat geweest als ik op Rotterdam airport stond en mijn ouders op Schiphol. Gelukkig kwam dat er uitendelijk toch dus niet van. Mijn moeder was hartstikke blij om mee weer te zien, en mijn broertje en vader natuurlijk ook. Mijn broertje vroeg zelfs die dag vrij van school op het Sint Jans, en kreeg met succes van meneer Scheepens, de rector , verlof. We gingen lekker meteen aan een tafeltje zitten bij een café om een kop heerlijke warme chocomel te drinken en bij te praten. Ik zat meteen weer in de familiaire sferen omdat mijn ouders zaten te kissebissen om allerlei kleine dingen die nergens toe deden, terwijl ik toch wel weer in hun midden zat 😉 . Die kleine dingetjes was ik in die vier maanden toch wel vergeten en daar moest ik toch wel weer even aan wennen, hoewel ik er wel al 16 jaar lang gewoon aan gewend was en ik nooit iets anders kende. Terug naar Den Bosch gingen we met de trein, en daar bezocht ik nog even het Sint Jans Lyceum om gedag te zeggen tegen mijn oud rector meneer Scheepens en hem het beste te wensen. Ook had ik nog even de kans om hallo tegen mijn oud jaarlagcoördinator te zeggen. Dat was wel heel leuk, en hierna gingen we met de auto terug naar Sint Michielsgestel, want die stond dus op het station in Den Bosch. In Sint Michielsgestel spotten wij pp weg naar huis mijn broer Floris bij het plaatselijke etablissement de Zwaantjes, waar hij zat te lunchen. Toen dachten wij , dat kunnen wij ook en zo kon ik daar eindelijk weer gedag zeggen tegen hem. Die avond zag ik mijn oudste broer thuis en dus had ik eindelijk weer iedereen gezien na vier maanden. Die week daarna vierden we kerst met mijn ooms van moeders kant en bezocht ik vrienden die ik vier maanden niet gezien had (of langer). Op de 28ste was mijn nichtje jarig en daar zag ik de hele familie weer. Vanaf drie uur s’middags tot negen uur s’avonds was het een en al plezier om ze allemaal weer terug te zien, broers en zussen, neefjes en nichten en de rest. Op de 29ste gingen we ( mijn broertje, moeder en ik) shoppen in Den Bosch omdat ik dringend nieuwe kleren nodig had. Op de dertigste bezocht ik een oude vriend in Kleve , Duitsland. Oudjaarsdag stond in het teken van de oudjaarsloop in Soest, de sylvestercross in de duinen. Daar hebben we (mijn broer Joost, schoonzus Ingrid en mijn moeder)  laatste jaren een traditie van gemaakt en die liepen we om drie uur s’middags . Daarvoor bezochten we ook nog mijn oude buurvrouw Ien uit Amersfoort, waar ik altijd bij op bezoek ging toen ik noch maar een klein peutertje was, totdat we verhuisden naar Kleve, Duitsland. De loop van 9 kilometer ( drie rondjes) door duinen een bosheuveltjes liep in 48:06 minuten, in een EMIS t-shirt natuurlijk. Na de loop bezochten mijn ouders en ik mijn broer, neefje, nichtje en schoonzus nog even om ze een nieuw gelukkig jaar te wensen, en ook zodat ik nog een keer gedag te zeggen voordat ik weer een keer vertrek naar Israël (eindelijk een keer die puntjes op die e van Israël !). Oud en nieuw vierde ik gewoon in Sint Michielsgestel bij mijn vriend Christian. Vandaag, op de eerste van januari 2015, zit ik vooral aan huiswerk dat we nog opgekregen hadden van voor de vakantie voor in de vakantie. Jaja, dat moet je er voor over hebben als je aan EMIS gaat studeren.

Al in al is 2014 een heel erg ingrijpend jaar geweest als ik er op terug kijk, en dat jaar heeft denk ik zo maar mijn leven voor altijd de rest van mijn leven veranderd. Over het algemeen is die éne brief die ik gekregen had aan het einde van Januari toch wel heel wat geworden, De weg die ik sindsien af heb gelegd is heel snel voorbij gegaan. De weg die ik nog af ga leggen  zal hopelijk ook een hele leervolle worden voor later in mijn leven. 2015 zal vooral in het teken staan van EMIS, dit is het enige jaar waarin ik het hele jaar op die geweldige school zit. Voor nu wil ik het hierbij houden, en ik wens iedereen die dit leest het allerbeste toe voor het aankomende jaar : 2015 !!!

Onze film ervaringen

Hallo allemaal,

Deze post is helemaal opgedragen aan onze geldinzamelingsactie voor de reis die we gaan maken voor film, zoals ik het al heel even door heb laten schemeren in mijn post : De eerste lessen !  Volgend jaar in de week van 11 to 15 maart  is er in  St.Legier, Zwitserland het film festival voor klassen uit internationale scholen uit Europa (en het midden oosten).  Dit festival heet het ESFF.Voor het filmfestival zelf stuur je een film in. In het eigenlijke film festival bekijk je films, doe je workshops, en vooral, maak je je eigen film en meet je jezelf met de beste scholen uit heel Europa. Deze ervaring zou onbetaalbaar kunnen zijn voor onze ontwikkeling als scholieren op het EMIS. Maar zoals  alles kost ook dit geld. Onze film klas bestaat uit 13 mensen in totaal. De leraar had uitgerekend dat als iedereen meegaat, we in totaal 13.800$ dollar moeten ophalen, omgerekend 11.070 euro om de reis te kunnen betalen. Dat is veel geld, en op 15 januari 2015 moeten we opgeven met hoeveel leerlingen we gaan. Er moet dan een bedrag zijn dat groot genoeg is om de reis zinvol te laten zijn .Als we minder dan 6000 dollar inhalen gaan waarschijnlijk niet, maar investeren het geld mogelijk in andere film gereedschappen voor onze klas.  Minder dan twee maanden,dat is niks. We hebben nu pas 90 dollar , maar als iedereen een tientje kan bijdragen, misschien meer, dan kan onze grote droom om naar het ESFF te gaan werkelijkheid worden.

Bedankt voor het lezen, Michiel

Hier de link naar de website van onze inzamelingsactie :

http://www.gofundme.com/em-is

De festival site :

http://esff.org/

Onze filmklas, 11 nationaliteiten !

10615535_952001344827491_6904271217513290605_n[1]

Oktober- de momenten NA het wennen, het echte thuisvoelen

Veel is er niet gebeurd in oktober. Afgezien van de eerste week vakantie hadden we elke week school. Toch zijn er nog aardig wat vrije dagen in de schoolweken gekomen door feestdagen in Israel of door een schoolreisje. Om daar maar meteen mee door te gaan. Op de 29ste , vroeg in de morgen, vertrok EMIS , met de andere scholen in het groene dorp naar de woestijn. Om je daar iets bij voor te stelen, iets van dertien reisbussen moesten geregeld worden. In de Negev, het gebied waar we naar toe gingen, was het zelfs aan het einde van oktober nog erg warm. Niet gek, want het is een woestijn. Volgens de leraren was het een wandeltrip, maar door het aantal mensen was het meer een stilstaan/zitten met een guide die ons over het gebied vertelde. De natuur waar we in zaten was eigenlijk heel uniek. Onze wandeling was midden in een natuurlijke krater , een Maktesh , dus als je ver de woestijn uit keek zag je de verhoging als muren omhoogsteken. Deze krater was ontstaan door water die door het zachte gesteente seipelde in de loop van de milljoenen jaren. Na ruim drie uur stapten we weer de bus in, de krater uit. Aan de rand van de krater was er een museum over de Maktesh Ramon en het ging ook nog over Ilan Ramon. Dit was de eerste israelische astronaut ooit, en tot nu ook nog de enige. Hij overleed op 1 februari 2003 toen de spaceshuttle Colombia explodeerde bij terugkomst op aarde. Ook hadden we vanaf de rand van de krater een prachtig uitzicht op de krater. Die momenten in en om het museum vond ik wel het leukste.
Die avond sliepen we in de woestijn, in een huttendorp, en het was er ook wel redelijk improvisorisch. We aten met plastic bestek en borden, maar voor een avond en ochtend ging het wel. Er waren ook andere scholengemeenschappen in dat dorpje en daar leerde ik de eerste Israelische person kennen die (vloeiend) Nederlands kon. Zijn naam was Inon en hij had familie in Naaldwijk. De dag erna gingen we naar Ein Gedi een natuurlijke bron in een berg. De leemsteenen berg word langzamerhand uitgehold door de bron die er uit vloeid. De dingen de we daar zagen en de wandeling is lasting uit te leggen, maar heel erg mooi. Die momenten waren wel heel bijzonder, want je voelt je zo klein als mens tussen die reusachtige rotswanden. Vanaf hier zijn we weer rustig aan terug naar school gegaan, omdat het programma een beetje ingekort werd. Dat kwam doordat er regen werd verwacht (in de woestijn !) en dat kan grote vloedgolven veroorzaken. Ik heb me laten vertellen dat je liever niet wil verdrinken in de woestijn.
We hadden nog een laatste tussenstop voordat we echt weer terug gingen naar school. De oude ruinenstadt genaamd Avdat was in antieke tijden een belangenrijk kruispunt voor de handel in het grote gebied van de Negev woestijn. Hier leefdden in een tijdperk van honderden jaren verschillende groepen. Romeinen en Byzantijnen, die er leefden tot aan de zevende eeuw na christus. Vanaf hier gingen we weer op weg naar het noorden, waar het in tegenstelling tot de woestijn plenshard regende.
Op de 23ste hadden we ook nog de open dag voor EMIS. Hierin moesten we met de leerlingenraad heel wat voorbereiden, en dat ging af en toe heel erg stroperig. De dag opzich zelf was wel heel goed gelukt. Rond de 300-500 mensen bezochten het evenement. Vooral belangenrijke mensen die veel geld in de school hadden gelegd en mensen die iets met het groene dorp te maken hadden, maar ook ambassadeurs en politici kwamen er op af. Zo was voormalig president Shimon Peres als eregast op bezoek.
Nu dat ik er zo over na denk als ik dit schrijf, realiseer ik me nu pas dat hier de aankomende twee schooljaren zit. Hier studeer ik, woon ik, eet ik en slaap ik. Die gedachte was er voor mij nog niet in gekomen in de eerste maand. De eerste maand was anders dan de rest. Het was vooral aan elkaar wennen. Nu kan ik ook wennen aan het grotere beeld. Oktober heeft me echt dichterbij een aantal mensen gebracht. De school doet me echt goed en nu voel ik me hier ook heel goed. Veel is er niet gebeurd in oktober. Er hoeven niet zo veel speciale dingen te gebeuren om je leven mee te kunnen vertellen. Het zijn de kleinere momenten die mij echt vreugde brengen hier in EMIS. Elke dag geniet ik ervan dat ik met mensen omga die ik onder ‘normale omstandigheden’ nooit had leren kennen.

De kortere schoolweken deden wel goed afgelopen oktober, maar nu -en het klinkt misschien gek-ben ik toe aan iets meer school. Ik ben nu al bezig met mijn External Essay (EE), het profielwerkstuk. Dat traject duurt twee jaar en ik wil het in geschiedenis doen. Veel kan ik nog niet vertellen hierover, maar ik houd iedereen ervan op de hoogte. Van de vorige post tot aan deze heb ik volgens mij het eerste echte EMIS-gevoel geproeft. Vanaf nu wil ik alleen nog maar meer !